کمال حسینی

 یک راننده تاکسی: " ما باید بدانیم آنچنان که انتخاب این مسولان وظیفه ماست، پیگیری و نظارت بر عملکردشان و اعتراض و انتقاد از آنان نیز از وظایف ماست. آنچنان که آنها به هنگام انتخابات از ما انتظار دارند که مشارکت کنیم و دوست دارند انتخابشان کنیم باید همانطور هم بپذیرند که آنها فقط در برابر ما مسولند و باید پاسخگوی ما باشند. اینان برای ما می روند و هر کاری می کنند باید ما را از یاد نبرند".

این یادداشت در پایگاه اینترنتی نیروهای ملی مذهبی و خبرنامه گویا و سایت خبری دسترنج در سه شنبه ۱۴/۳/۱۳۸۷منتشر شده است.

  در حالی که چانه زنی ما بر سر کرایه تاکسی به اوج خود رسیده بود، یک مرتبه راننده گفت: "شما مردم فقط زورتان به مای ضعیف میرسد، همه قیمت ها یک شبه بالا می روند شما حرفی نمی زنید، ما که حق خودمان را می خواهیم بر سرمان داد می زنید".
  راننده این را که گفت، تصمیم گرفتم که بیشتر از این باهاش بحث نکنم و سوار شوم. از ابتدای مسیر تا رسیدن به مقصد که دانشگاه بود و ربع ساعتی طول کشید، این راننده از دلخوری هایش برای من سخن گفت. من هم که البته زیاد مخالف با او نبودم (مگر در مواردی که حرفش را به چاشنی عصبانیت و احساس آمیخته می کرد) به غیر از گوش دادن کاری نکردم.

کمال حسینی

باید بپذیریم که انتقاد و اعتراض و اجتماع طبق قانون از حقوق اولیه هر انسانی است و از یاد نبریم که سالهاست چه قبل از انقلاب و چه بعد از آن دانشجویان بیشتر از همه اقشار جامعه از این حق قانونی بهره برده اند. چون اساسا جان دانشجو شرایط سکون و ایستایی را تحمل نمی کند و خوی و خصلت دانشجو بودن، معترض بودن است.

این یادداشت در شماره ۴۰ دو هفته نامه "هاوار" ۲۴/۹/۱۳۸۶ و در شماره ۲۸ دو روزنامه دانشجویی "هه ژان" {دانشگاه کردستان}  ۲۷/۹/۱۳۸۶ چاپ شده است.

برای مای ایرانی برگزاری مراسم های سالیانه تحت عناوین مختلفی چون: روز زن، روز معلم، روز کارگر و ... به خاطر تقدیر و ارج نهادن به مقام و منزلت آنان و نیز یادآوری نقش و کارکردشان برای جامعه، رسمی است نه عاریتی و نه بیگانه با فرهنگ مان، بلکه عجین و آمیخته با آن. و برای این منظور چه بسیار بوده که دولتی ها هم دست به کار شده اند و جامعه را در این امر مهم همراهی کرده اند. در همین راستا بیش از نیم قرن است که در سالنامه ما ایرانی ها، 16 آذر به نام "روز دانشجو" نوشته شده است. فارغ از تاریخچه و چگونگی نام نهادن این روز بدین نام، می خواهم در این رابطه باب موضوعی دیگر را برای شما مخاطبان باز کنم، که می خوانید؛

چند صباحی است که دولتیان رسم زمانه را بر هم زده و در سالگردها و مناسبت ها، نه تنها به برپایی چنین مراسم هایی در جامعه یاری نمی رسانند، بل آنکه در صدد برهم زدن آنند و به جای تقدیر و تشویق نیز به ترعیب و تهدید عاملان و برگزارکنندگان این مراسم ها دست می زنند. که موجب تاسف و تعجب همگان گشته اند. در چنین روزهایی است که ما شاهد یورش و ضرب و شتم و حتی بازداشت زنان و معلمان و کارگران و دیگرانی هستیم که گاه به جای پاسداشت و بزرگداشت، با ناملایمتی ها و نا مهربانی هایی مواجه می شوند و از آنان جوری دیگر قدردانی به عمل می آید.

در روزهای اخیر به مناسبت گرامیداشت "روز دانشجو" نه تنها برای اینان مراسمی تدارک ندیدند بلکه آنجا که دانشجو می خواست خویش خود را پاس دارد و نقش و جایگاه و وضعیتش را برای جامعه تبیین نماید، دیگر بار از طرف دولتی ها مورد هجمه و بی مهری و در نهایت بازداشت قرار گرفت. گویا دولتی ها خواستند در جایی دنج و آرام هر چه خودمانی تر از این دوستان پذیرایی کنند و مراسمی با شکوه برایشان تر تیب دهند در "اوین".

کمال حسینی

ماده اول اعلامیه ی جهانی حقوق بشر: "تمام افراد بشر آزاد به دنیا می آیند و از لحاظ حیثیت و حقوق باهم برابرند. همه دارای عقل و وجدان هستند و باید نسبت به یکدیگر با روح برادری رفتار کنند".

این یادداشت حدود پنج سال قبل در پیش شماره اول هفته نامه "به ره و ئازادی" (بسوی آزادی) که تحت سرپرستی اینجانب بود، در تاریخ 13/11/1381 به چاپ رسیده است. "به ره و ئازادی"؛ ویژه نامه ای از هفته نامه "احرار" بود (نشریه شمالغرب کشور) که 3 پیش شماره از آن در شهرهای کردنشین (بوکان، مهاباد، سردشت، پیرانشهر، سقز و بانه) منتشر و سپس توقیف شد. حال همین یادداشت را به مناسب "روز جهانی حقوق بشر" برای شما مخاطبان عزیز در وبلاگ "گذرآزادی" درج کرده ام که از نظرتان می گذرد؛ 

یکی از عواملی که موجب عدم تحقق آزادی و عدالت در شکل کلان آن شده است، این است که دموکراسی هنوز  از حیطه حکومت ها تجاوز نکرده و به عرصه دیگر زندگی انسان تسری نیافته است. به طور مثال ممکن است  سیاست مداری دموکرات، در زندگی شخصی خود یک دیکتاتور باشد. چه بسیارند که دم از آزادی و مردم سالاری می زنند ولی گاها در زندگی شخصی به لحاظ منافع و مصالح، بر فکر خویش لگد زده و زورگو می شوند.

آن مهم در صورتی تحقق خواهد پذیرفت که جامعه چون یک واجب عینی از درون نظام مند، قانونمند و خردمند شود. برای عبور از گذرگاه تاریخی فعلی باید به اجزا و بطن مناسبات اجتماعی وارد شویم. و از تمام آنچه که ساختاربندیها را بوجود می آورد هویت سازی کنیم. باید اجازه داده شود که تمام اقشار جامعه اعم از محروم، متوسط و سرمایه دار، به طور طبیعی حزبی بوجود آید. ممکن است در آعاز تصادم های شدیدی نیز میان احزاب بوجود آید، اما در نهایت یک تعامل طبیعی، اجتماعی حاصل خواهد آمد گرچه وضعیت موجود، مطلوب نبوده و تا رسیدن به وضعیت آرمانی فاصله  زیادی دارد اما هیچگاه ناامیدی کامل ایجاد نخواهد شد.

 کمال حسینی